Marloes is 46 jaar en merkte achteraf dat de eerste signalen van de perimenopauze al jaren eerder begonnen. Toch duurde het lang voordat ze doorhad wat er echt aan de hand was. Ze deelt haar verhaal over stemmingswisselingen, overprikkeling, vermoeidheid en het gevoel zichzelf kwijt te raken.
“Ik denk nu achteraf toch wel dat het eerder begonnen is dan ik me toen bewust was. Ik ben nu 46, maar de signalen waren er denk ik al rond mijn 42e. Ik was net overgestapt van een baan in het onderwijs naar een nieuwe functie als recruiter, omdat ik van het werken in het onderwijs niet meer gelukkig werd. De hele dag aan moeten staan, zowel lichamelijk als geestelijk en continu in het geluid zitten… ik trok het gewoon niet meer.
Als ik daar nu op terugkijk denk ik: ja, dat waren waarschijnlijk al signalen dat ik in de perimenopauze terecht was gekomen. Alleen dacht ik daar helemaal niet aan, omdat mijn menstruatie nog heel regelmatig was. Ik kon er bijna de klok op gelijk zetten.
In mijn nieuwe functie als recruiter werk je veel meer met je hoofd, maar alles wat me geleerd werd was ik binnen een paar uur weer vergeten. Ik heb echt heel vaak gedacht dat ik te dom was geworden, terwijl ik mijn werk juist fantastisch vind om te doen.”
Twijfel je of je al in de overgang zit? Onze zelftest helpt je om je klachten te begrijpen en inzicht te krijgen in de fase waarin je zit.
Doe de testDeel jouw ervaring
Door jouw verhaal te delen, help je andere vrouwen om herkenning te vinden en zich minder alleen te voelen in de overgang. Wil je jouw ervaring met ons delen?
“De afgelopen anderhalf jaar ben ik echt gaan struggelen met klachten. Onregelmatige menstruaties, geen energie, gewichtstoename, vergeetachtigheid en stemmingswisselingen.
Van op één dag euforisch naar depressief en weer terug, dodelijk vermoeiend. Niets van mijn partner en puberdochter kunnen hebben waardoor ik regelmatig als een tuinheks sta te schreeuwen, en ik kan er echt niets aan doen. Voordat ik mezelf kan afremmen is het alweer te laat.
Huilbuien uit het niets. Harde geluiden of veel geluid niet goed meer kunnen verdragen. Mijn huishouden niet meer kunnen overzien, terwijl ik altijd heel schoon en opgeruimd was, en daar dan weer van in paniek raken omdat ik niet meer weet waar ik moet beginnen. Mensen zó vreselijk irritant vinden dat het bijna haat is. Heel veel behoefte hebben om alleen te zijn terwijl ik altijd echt een sociaal dier ben geweest. Ook kon ik niet meer hardlopen door gewrichtspijnen. Ik kan nog wel even doorgaan, maar feit is dat ik echt dacht: wat gebeurt hier met mij?
In juli dit jaar was er wel echt een moment waarop ik dacht: volgens mij is dit de overgang. We waren op vakantie in Frankrijk en ineens kreeg ik een tussentijdse bloeding terwijl ik helemaal nog niet aan het einde van mijn maandelijkse cyclus zat. Na die vakantie had ik ineens ook enorm veel behoefte om alleen te zijn.
Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst van alles. Dat ik van een sociaal dier veranderde in bijna een kluizenaar, en dat mijn omgeving daar weinig begrip voor leek en lijkt te hebben. Mijn partner en dochter vragen nu nog regelmatig of ik weer last heb van mijn hormonen, maar ik schiet ook heel snel uit mijn slof dus dan gaan ze me maar uit de weg.”
“Van de huisarts werd ik eerlijk gezegd niet veel wijzer. Ga maar prikken op je schildklier werd er gezegd, en als dat het niet was zou ik de anticonceptiepil weer kunnen overwegen. Maar daar waren ze me kwijt. Wat moet ik met een pil terwijl mijn partner gesteriliseerd is en ik absoluut geen kinderwens meer heb?
Toen ben ik zelf onderzoek gaan doen en kwam ik terecht bij een hele fijne hormooncoach. Zij was echt een cadeautje. Samen hebben we mijn voeding en leefstijl doorgenomen en aangepast. Ik eet nu zoveel mogelijk gluten-, lactose- en suikervrij, aangevuld met voedingssupplementen. Mijn lijf is hierdoor veel rustiger geworden, want ik stond blijkbaar continu in een stress-stand.
Ik probeer drie keer per week krachttraining te doen en veel te wandelen. Dat alles draagt bij aan beter in mijn vel zitten. Ik merk nu meer rust in mijn hoofd, ik heb weer overzicht en iets meer energie, maar regelmatig heb ik nog steeds stemmingswisselingen of ben ik ineens heel erg moe.
Op aanraden van mijn hormooncoach ga ik nu starten met bio-identieke hormonen. Ik hoop zo dat dit me gaat brengen waar ik behoefte aan heb: gewoon weer een stabiele mindset.”
“Uit ervaringen van andere vrouwen hoor ik dat je eigenlijk nooit meer helemaal wordt wie je was voordat je de perimenopauze inging, maar eerlijk gezegd maakt me dat niet eens zoveel uit. Ik teken ervoor om weer meer energie te hebben en me weer vaker fijn te voelen in sociale situaties.
En het is natuurlijk niet alleen maar negatief. Er zijn ook voordelen aan deze periode. Ik heb veel meer lak gekregen aan wat anderen van mij vinden en ik zet mijn energie niet meer in bij negativiteit van andere mensen. Ook weet ik eindelijk wat ik op alle vlakken van het leven nog wil bereiken, zien en doen.
Dus ja, het is een heftige periode, maar ik ben ervan overtuigd dat het ook allemaal weer goedkomt. Daar kijk ik heel erg naar uit.”
“Ik wil andere vrouwen meegeven het er niet bij te laten zitten als een huisarts je verhaal niet hoort. Op dit gebied lopen ze echt nog achter. Doe je onderzoek en onderneem actie. Iedere vrouw heeft recht op een mooi en gezond leven.”
Powered by GKR
