Irene kreeg steeds vaker hartkloppingen, raakte uitgeput en kreeg angstgevoelens tijdens het autorijden. Ze leefde gezond en lette goed op haar grenzen, maar toch kwamen er steeds meer klachten bij. Uiteindelijk ontdekte ze dat de overgang mogelijk een belangrijke rol speelde. Inmiddels gebruikt ze ruim een jaar hormoontherapie. Wat heeft dat voor haar veranderd?
“Eind 2024 begon ik steeds meer lichamelijke klachten te krijgen. Dat vond ik vreemd, want ik was juist iemand die goed op haar gezondheid en grenzen lette.
In 2017 heb ik een burn-out gehad. Ik was toen 36, 37 jaar en werkte in een omgeving met veel werkdruk en onderlinge concurrentie. Dat heeft er behoorlijk ingehakt. Ik ben daarna nooit helemaal van die vermoeidheid afgekomen. Ik was sneller overprikkeld en had na drukke dagen langer nodig om te herstellen.
Na mijn burn-out bleef ik sneller vermoeid en overprikkeld. Ik dacht dat mijn lichaam een klap had gehad en dat ik daar de rest van mijn leven rekening mee moest houden. Daarom ben ik ook als zzp’er gaan werken, zodat ik mijn tijd zelf kon indelen en er voor mijn kinderen kon zijn.
Achteraf vraag ik me weleens af of de overgang toen misschien al een rol speelde. Maar mijn burn-out was voor een groot deel werkgerelateerd, dus dat kan ik niet met zekerheid zeggen.”
Twijfel je of je al in de overgang zit? Onze zelftest helpt je om je klachten te begrijpen en inzicht te krijgen in de fase waarin je zit.
Doe de testDeel jouw ervaring
Door jouw verhaal te delen, help je andere vrouwen om herkenning te vinden en zich minder alleen te voelen in de overgang. Wil je jouw ervaring met ons delen?
“Eind 2024 begon ik hartkloppingen te krijgen. Het voelde alsof mijn hart een slag oversloeg en daarna ineens heel hard klopte. Eerst gebeurde dat af en toe, maar het kwam steeds vaker terug.
Ik vond dat behoorlijk eng, ook omdat mijn vader plotseling is overleden. Uiteindelijk ben ik naar de huisarts gegaan omdat ik bang was dat er iets met mijn hart aan de hand was.
De huisarts stelde me gerust. Ik was nog jong, actief en kon gewoon voor mijn kinderen zorgen en werken. Volgens haar paste dat niet bij ernstige hartproblemen. Maar ik bleef met vragen zitten.
Ik besloot daarom zelf bij te houden wanneer de hartkloppingen optraden. Toen ontdekte ik dat ze vaak rond mijn eisprong kwamen. Dat vond ik opvallend. Zou het misschien hormonaal kunnen zijn?
Ik begon me in de overgang te verdiepen en ging nog bewuster leven. Ik lette beter op mijn voeding, ging twee tot drie keer per week sporten en zorgde dat ik voldoende rust nam. Dat had ik tijdens mijn burn-out ook geleerd, maar die gewoontes waren in de loop der jaren een beetje verwaterd.
De hartkloppingen werden minder, maar ondertussen kwamen er andere klachten bij.”
“Ik kreeg eerst hielspoor aan mijn ene voet en daarna aan mijn andere. Op een gegeven moment liep ik gewoon krom van de pijn. Daarnaast werd ik steeds vermoeider en had ik steeds minder energie.
Ook mijn stemming veranderde. Ik kon ineens veel emotioneler zijn en had soms sombere momenten waar ik mezelf echt uit moest trekken. Ik herkende dat ergens wel, omdat ik vroeger ook sterk reageerde op hormonale anticonceptie. Maar ik vond het vreemd dat die gevoelens ineens terugkwamen.
Ik deed ondertussen juist ontzettend mijn best om gezond te leven. Ik sportte, at gezond en nam mijn rust. Toch leek er telkens weer iets bij te komen. Dat vond ik frustrerend.”
“Toen ik angstgevoelens kreeg tijdens het autorijden. Ik ben nooit iemand geweest die bang was om auto te rijden. Ik reed zonder problemen naar Tilburg en weer terug. Maar ineens kreeg ik achter het stuur hartkloppingen en voelde ik paniek opkomen.
Tijdens mijn burn-out had ik twee paniekaanvallen gehad, dus ik herkende het gevoel. Ik probeerde mezelf af te leiden door kauwgom te nemen, de muziek harder te zetten en mee te zingen. Vaak zakte de paniek dan weer. Maar ik zat wel steeds met spanning in de auto.
Op een avond ging ik uit eten met een vriendin. Zij kreeg een opvlieger en we raakten aan de praat over de overgang. Ik vertelde dat ik vermoedde dat ik er misschien ook in zat, maar dat ik zulke vreemde klachten had.
Door ons gesprek ging ik me online verder verdiepen in de ervaringen van andere vrouwen. Toen ik daar de verhalen van andere vrouwen las, dacht ik: hé, maar dit ben ik! Ik herkende zoveel van wat zij beschreven. Dat was voor mij echt een omslagpunt.”
“Ik wilde graag hormoontherapie proberen. Ik had me er inmiddels in verdiept en wilde weten of het mij kon helpen.
Ik had gelezen dat je meer kans maakte op hormoontherapie wanneer je vertelde dat je last had van opvliegers en slecht slapen. Maar opvliegers had ik helemaal niet. Ik werd ’s nachts wel wakker, maar had niet de typische opvliegers waar ik zoveel over las.
Toch was ik van plan om opvliegers te noemen. Ik zag op tegen een discussie en wilde heel graag die behandeling proberen.
Maar toen ik eenmaal bij de huisarts zat, barstte ik ineens in huilen uit. Dat was helemaal niets voor mij. Ik ben niet iemand die snel huilt, maar alles kwam er op dat moment uit.
Ik sprak die dag met een huisarts in opleiding. Zij wilde niet zelf met de hormoontherapie starten en overlegde eerst met mijn eigen huisarts. De volgende dag werd ik gebeld: ik mocht het zes weken proberen.”
“Ik begon in april 2025 met Oestrogel en twee weken later kwam Utrogestan erbij.
Al binnen ongeveer een week merkte ik verschil. Het voelde alsof de watten uit mijn hoofd verdwenen. Mijn hoofd was ineens veel rustiger en helderder.
Binnen twee weken merkte ik ook dat de angst tijdens het autorijden verdween. Dat was voor mij ontzettend bijzonder. Ik had me zo lang niet meer helemaal mezelf gevoeld.
Ik was niet ineens van al mijn klachten af en ik had ook niet opeens ontzettend veel energie. Maar ik voelde me wel minder moe. Ik dacht echt: wat is dit fijn, ik heb me in lange tijd niet zo goed gevoeld.”
“Mijn lichaam had echt tijd nodig. Na ongeveer zes weken merkte ik bijvoorbeeld dat de verbetering niet verder doorzette. In overleg met mijn huisarts werd de dosering van de oestrogeengel aangepast. Daarna bleef het voor mij lange tijd stabiel.
Mijn menstruaties waren ondertussen ook steeds heftiger geworden. Soms kon ik twee dagen nauwelijks de deur uit vanwege het bloedverlies. Na de start met hormoontherapie veranderde dat. De eerste menstruatie was ineens veel lichter, maar daarna wisselde het nog. Inmiddels duurt mijn menstruatie iets langer, maar is het bloedverlies minder heftig. Ik kan weer gewoon de deur uit.
Ook de hartkloppingen verdwenen niet meteen. Die kwamen nog af en toe rond mijn menstruatie terug, al gebeurt dat inmiddels nog maar zelden.
En mijn voeten? Dat duurde veel langer. Het heeft ongeveer een jaar geduurd voordat de pijn echt weg was. Na een dag veel lopen zijn ze nog steeds gevoelig, maar ik heb niet meer die pijn van vroeger.
Dus nee, hormoontherapie heeft niet alles in één keer opgelost. En ik blijf ook goed op mijn leefstijl letten. Voor mijn gevoel helpt die combinatie mij om me goed te blijven voelen.”
“Als ik terugkijk, is het echt een wereld van verschil.
Dat merkte ik vooral tijdens onze vakantie. Vorig jaar kon ik bijna niets. Ik had nauwelijks energie om dingen te ondernemen. Dit jaar zijn we iedere dag op stap geweest. En dan had ik ’s avonds ook nog zin om uit eten te gaan. Dat was voorheen echt te veel.
Ook mijn slaap is verbeterd. Sinds mijn burn-out sliep ik eigenlijk nooit meer goed. Ik werd altijd ontzettend vroeg wakker, hoe laat ik ook naar bed ging. Nu merk ik dat ik soms weer wat langer slaap en uitgeruster wakker word.
Natuurlijk heb ik nog weleens klachten. Tijdens heel warm weer had ik bijvoorbeeld af en toe opvliegers. En ik blijf alert op overprikkeling. Als ik merk dat het te veel wordt, pak ik bewust mijn rust.
Maar ik kan weer veel meer genieten van de dingen die ik graag doe. Dat is voor mij het grootste verschil.”
“Absoluut. Ik merk dat ik me steeds minder druk maak over wat andere mensen van me vinden. Vroeger had ik toch vaker dat stemmetje in mijn hoofd: doe maar normaal, wat zullen anderen denken?
Dat heb ik nu veel minder. Ik heb ook steeds minder zin in onnodig gedoe. Als iemand boos is op mijn werk, trek ik me dat niet meer automatisch persoonlijk aan. Ik kan veel beter denken: dit gaat niet over mij.
Ook in vriendschappen ben ik duidelijker geworden over wat ik wel en niet wil. Ik hoef niet meer aan alles vast te houden.
Of dat door de overgang komt, door het ouder worden of doordat ik me dankzij hormoontherapie beter voel? Ik denk dat het een combinatie is.
Ik ben me ook veel bewuster geworden van hoe belangrijk rust is. Soms pak ik een boek, ga ik schilderen of maak ik een wandeling. Daardoor sta ik ook vaker stil bij wat ik allemaal wél heb.
Ik ben altijd een levensgenieter geweest, maar ik heb het gevoel dat ik nu nog bewuster kan genieten. Van mijn gezin, van mijn werk en van de kleine dingen. Dat vind ik echt een mooie kant van deze levensfase.”
“Dat je niet hoeft te wachten tot je de bekende overgangsklachten krijgt voordat je verder gaat zoeken naar wat er met je aan de hand is.
Ik had helemaal geen opvliegers toen mijn klachten begonnen. Ik had hartkloppingen, vermoeidheid, stemmingswisselingen en angst tijdens het autorijden. Dat zijn dingen die ik zelf niet meteen met de overgang in verband bracht.
Ik vind dat vrouwen veel eerder en beter geïnformeerd mogen worden over deze levensfase. Niet pas als je er middenin zit en zelf moet gaan uitzoeken wat er allemaal bij kan horen.
Want juist op deze leeftijd heb je vaak weer wat meer vrijheid. Je kinderen worden groter, je krijgt meer tijd voor jezelf. Dan is het toch ontzettend zonde als je daar door klachten nauwelijks van kunt genieten?”
Powered by GKR
