Jarenlang had Inge lichamelijke en mentale klachten die ze niet goed kon verklaren. Ze kreeg de diagnose fibromyalgie, later ADHD en uiteindelijk viel ze uit op haar werk. Maar zelf bleef ze voelen dat er meer aan de hand was. Inmiddels krijgt ze verschillende vormen van hulp, waaronder hormoontherapie. Ze vertelt hoe ze zichzelf steeds verder kwijtraakte en nu langzaam probeert haar leven weer op te pakken.
“Als ik terugkijk, denk ik dat de eerste veranderingen rond mijn 38e begonnen. Maar op dat moment had ik totaal niet door dat het met de overgang te maken kon hebben. Mijn menstruaties waren altijd al behoorlijk heftig, maar werden steeds erger en kwamen ook vaker. Soms was het bloedverlies echt extreem. Dan had ik net een nieuwe tampon en dubbel maandverband gebruikt en lekte ik bij het opstaan alsnog helemaal door. Ook verloor ik grote stolsels. Dat had natuurlijk veel invloed op mijn dagelijks leven.
Daarnaast kreeg ik steeds meer lichamelijke klachten. Mijn gewrichten deden pijn en mijn lichaam voelde stijf, soms bijna alsof ik reuma had. Ook had ik regelmatig griepachtige klachten en keelpijn. Vrijen werd pijnlijk en ik had steeds minder behoefte aan seks. Ik was ook altijd een fanatieke sporter. Ik deed aan kickboksen, hardlopen en krachttraining. Ik was gewend aan een sterk en fit lichaam, maar ineens leek dat lichaam steeds minder mee te werken.
Ook werd ik vermoeider, sliep ik slechter en merkte ik veranderingen in mijn stemming. Ik was soms somber, angstig of prikkelbaar zonder dat ik precies wist waarom. En ik werd warriger en vergeetachtiger. Achteraf zie ik hoeveel er toen al veranderde. Maar ik had geen idee dat dit allemaal mogelijk met de overgang te maken kon hebben.”
Twijfel je of je al in de overgang zit? Onze zelftest helpt je om je klachten te begrijpen en inzicht te krijgen in de fase waarin je zit.
Doe de testDeel jouw ervaring
Door jouw verhaal te delen, help je andere vrouwen om herkenning te vinden en zich minder alleen te voelen in de overgang. Wil je jouw ervaring met ons delen?
“Ja, meerdere keren. Ik voelde dat er lichamelijk iets veranderde, maar had niet altijd het gevoel dat ik serieus werd genomen. Er werd vooral gekeken naar hoeveel ik van mezelf vroeg. Ik zou te veel doen, te veel sporten en mijn grenzen te ver opzoeken. Op een gegeven moment kreeg ik de diagnose fibromyalgie. Daarvoor heb ik ook een periode amitriptyline gebruikt. Misschien verklaarde dat een deel van mijn klachten, maar voor mijn gevoel was het niet het hele verhaal. Uiteindelijk ben ik na veel aandringen bij een gynaecoloog terechtgekomen, waar werd bevestigd dat ik in de overgang zat. Maar voor mijn gevoel bleef het daarbij.
Achteraf vind ik het jammer dat er niet eerder breder is gekeken naar mijn leeftijd, mijn veranderende menstruaties, mijn slaap, stemming en de toenemende pijn en vermoeidheid. Tegelijkertijd wist ik zelf ook veel te weinig over de overgang om die verbinding te kunnen leggen.”
“In maart 2025 begon ik aan mijn droombaan in de forensische zorg. Ik was ontzettend blij met die baan. Tegelijkertijd was ik nog bezig met het afronden van mijn studie en werkstage. Er kwam veel nieuwe informatie op me af. Privé speelde er ook veel. Ik had de moeilijke beslissing genomen om wat afstand te nemen van mijn ouders, omdat onze relatie ingewikkeld was. Dat zorgde voor een nare en verdrietige situatie.
Mijn klachten namen ondertussen steeds verder toe, vooral mentaal. Collega’s merkten ook dat er iets veranderde. Er werden dingen genoemd als ADHD, de overgang en onverwerkt verdriet. Ik trok aan de bel bij de praktijkondersteuner en kwam uiteindelijk bij een psychiater terecht. Na onderzoek kreeg ik de diagnose ADHD.
Maar ondertussen ging het lichamelijk ook steeds slechter. Mijn conditie ging hard achteruit. Ik kreeg steeds meer spierpijn, hartkloppingen en migraineaanvallen. Sporten, wat altijd mijn uitlaatklep was geweest, lukte steeds minder. Ik kon niet meer herstellen van een training. Terwijl ik juist zo graag wilde bewegen om mijn hoofd leeg te maken. Dat vond ik verschrikkelijk.
In maart 2026 ging het echt niet meer. Ik crashte volledig. Ik was zo uitgeput dat zelfs naar het toilet gaan soms al te veel was.”
“Ontzettend zwaar. Ik herkende mezelf gewoon niet meer. Ik had last van overprikkeling, stemmingswisselingen en woede-uitbarstingen thuis. Ik voelde me soms heel onzeker en emotioneel. Ook had ik pijn en hartkloppingen, waardoor ik bang werd dat er iets ernstigs met mijn lichaam aan de hand was.
Ondertussen werd er vooral gedacht aan een burn-out en ADHD. Natuurlijk speelde er veel in mijn leven en beïnvloedde alles elkaar. Maar ik bleef denken: dit is niet alleen een burn-out en ADHD. Er gebeurt óók iets lichamelijks met mij.
Op een gegeven moment zat ik mentaal zo diep dat ik ’s nachts volledig in paniek kon raken. Ik heb zelfs momenten gehad waarop ik dacht dat mijn gezin beter af zou zijn zonder mij. Er gingen gedachten door mijn hoofd om mezelf iets aan te doen. Dat vind ik nog steeds heel heftig om te vertellen. Maar zo donker was het op dat moment. Ik voelde me totaal vastgelopen, lichamelijk én mentaal.”
Lees ook
“Ik was inmiddels al een aantal jaren niet meer ongesteld. Zelf begon ik steeds meer te lezen over de overgang en de klachten die daarbij kunnen horen. Op een gegeven moment dacht ik: ik laat het hier niet bij. Ik wil weten wat er met me gebeurt en ik wil alles aangrijpen wat mij kan helpen om me weer beter te voelen.
Samen met mijn man ben ik opnieuw naar de huisarts gegaan. Voor mijn gevoel maakte het verschil dat hij erbij was. Misschien werd daardoor duidelijker hoe ernstig de situatie inmiddels was. Ik zat daar huilend en vertelde hoe slecht het met me ging. Niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal. De uitputting, de pijn, het slechte slapen en de voortdurende onrust hadden me volledig opgebroken. Uiteindelijk werden er onderzoeken gedaan en ben ik in juni gestart met hormoontherapie.”
“Ik denk echt dat alles elkaar beïnvloedt. Ik heb mijn hele leven kunnen functioneren met ADHD, zonder dat ik wist dat ik het had. Maar voor mijn gevoel gingen bepaalde dingen tijdens de overgang ineens honderd keer zo hard. De overprikkeling, de onrust in mijn hoofd, mijn emoties. De ADHD-medicatie helpt me vooral doordat mijn hoofd niet meer continu overuren draait. Dat geeft wat rust.
Daarnaast ben ik begonnen met groepstherapie om meer inzicht te krijgen in patronen die ik mijn hele leven al heb en in dingen die emotioneel nog spelen. Het is alleen ontzettend lastig om te bepalen wat nu precies waardoor komt. De overgang, ADHD, stress, onverwerkt verdriet, slecht slapen: het loopt allemaal door elkaar heen. En juist omdat ik op meerdere gebieden tegelijk aan mezelf werk, is het soms ook behoorlijk pittig.”
“Ik ben in juni begonnen en merkte binnen drie weken dat ik emotioneel rustiger werd. Ik zeg weleens: ik ben geen heks meer! Daarmee bedoel ik dat ik veel minder last heb van die heftige emoties en prikkelbaarheid. Lichamelijk gaat het ook iets beter. De spierpijn is wat afgenomen, maar ik ben er nog lang niet.
Er spelen bij mij zoveel dingen tegelijk dat ik denk dat ze mijn herstel ook beïnvloeden. Ik kan niet verwachten dat hormoontherapie ineens alles oplost. De ADHD, mijn mentale gezondheid en alles wat ik heb meegemaakt vragen ook aandacht.
Ik werk zelf als verpleegkundige in de forensische zorg. Daardoor heb ik gelukkig toegang tot veel kennis. Ik spreek psychiaters en krijg artikelen en informatie toegestuurd die ik lees wanneer ik daar de energie voor heb. Ik probeer steeds beter te begrijpen wat er in mijn lichaam en hoofd gebeurt. Maar het blijft een zoektocht.”
“In september ben ik weer begonnen met werken. Inmiddels werk ik twee keer vijf uur per week zelfstandig op de afdeling. Ik ben daar blij mee, maar het valt me lichamelijk ontzettend zwaar. Mijn hoofd wil graag. Ik hou van mijn werk en wil het liefst gewoon weer aan de slag. Maar mijn lichaam kan nog niet wat ik wil.
Dat is iets wat ik helemaal niet van mezelf ken. Ik was altijd actief, sportief en iemand die doorging. Nu moet ik steeds opnieuw ontdekken waar mijn grenzen liggen. Ik had gehoopt inmiddels verder te zijn met mijn re-integratie. Maar voor nu is dit wat lukt.
Daarnaast lopen er op dit moment ook nog medische onderzoeken. Ik heb een knobbel in mijn borst ontdekt en sinds de start met hormoontherapie aanhoudend bloedverlies, terwijl ik daarvoor al drie jaar niet meer ongesteld was. Dat wordt nu verder onderzocht.
Het maakt deze periode extra spannend. En soms mis ik juist nu de ervaringen van andere vrouwen die iets vergelijkbaars meemaken. Ik probeer mezelf de tijd te geven. Vooral niet opgeven en blijven ontdekken wat werkt. Sinds die hele donkere periode merk ik wel dat ik steeds meer voor mezelf durf op te komen.”
“Vooral begrip, informatie, steun en begeleiding. Ik vind het ontzettend vermoeiend dat ik overal zelf achteraan moet. Terwijl ik gewoon mijn energie terug wil, lekker wil werken en daarnaast ook nog een privéleven heb. Ik werk in de forensische ggz, waar we de mooie uitspraak hebben: ‘Wij zien de mens.’ Maar soms denk ik: waarom voelen medewerkers zich dan niet altijd gezien?
Ik had graag gewild dat er meer kennis was over de overgang en de impact die deze levensfase kan hebben. Zeker bij werkgevers en bedrijfsartsen. Als je lichamelijk en mentaal zo vastloopt, heb je mensen nodig die met je meedenken. Niet alleen mensen die kijken naar wanneer je weer meer kunt werken.”
“Omdat ik andere vrouwen dit gevecht zo graag wil besparen. Ik heb jarenlang klachten gehad zonder te begrijpen wat er aan de hand was. Uiteindelijk kwam ik op een punt waarop ik mezelf niet meer herkende en soms zelfs niet meer verder wilde.
Ik vind het zo belangrijk dat vrouwen eerder weten welke klachten bij de overgang kunnen voorkomen. Maar ook dat hun partners, gezinnen, werkgevers en zorgverleners daar meer over weten.
Ik ben er zelf nog lang niet. Ik ben nog volop bezig met herstellen en ontdekken wat voor mij werkt. Maar één ding weet ik inmiddels wel: ik wil niet meer zomaar accepteren dat ik me zo slecht voel zonder verder te zoeken naar wat er aan de hand is. En als mijn verhaal ervoor kan zorgen dat een andere vrouw zich eerder herkent of zich minder alleen voelt, dan is dat voor mij al heel veel waard.”
Powered by GKR
